ഗാന്ധിയുടെ ഗീതയും സനാതന ബ്രാഹ്മണികരുടെ ഗീതയും

ഭഗവത് ഗീത രണ്ടു തരം വായനകള്‍

1. ഗാന്ധിയുടെ ഗീത
2. സനാതന ബ്രാഹ്മണികരുടെ ഗീത.

മുഖ്യധാരയില്‍ പ്രചരിക്കുന്നത് പോലെ മുഖ്യമന്ത്രി പിണറായി ഏറ്റുപറയുന്ന ‘ഗാന്ധിയുടെ ഗീത’ പൊതുവെ ‘നിര്‍ദോഷ’മെന്നും ‘അദ്ധ്യാത്മിക’മെന്നും തോന്നാം. എന്നാല്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ഗീതയോ?

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക….

ധാര്‍മ്മിക പുനരാഖ്യാനത്തിനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായ ഭഗവദ്ഗീത: പഞ്ചശീലത്തിനും അനാത്മതയ്ക്കും എതിരായ ഒരു ബ്രാഹ്മണ പ്രതിവാദം

ആന്തരിക സമാധാനം, കടമ (ധര്‍മ്മം), മെന്റല്‍ ഡിറ്റാച്ച്‌മെന്റ് എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന കാലാതീതമായ ആത്മീയ വഴികാട്ടിയായി ഭഗവദ്ഗീതയെ പലപ്പോഴും പലരും ബഹുമാനിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, കൂടുതല്‍ സൂക്ഷ്മവും വിമര്‍ശനാത്മകവുമായ വായന – പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധധമ്മ പോലുള്ള ശ്രമണ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ലെന്‍സിലൂടെ നോക്കുമ്പോ ഒരു ഇരുണ്ട അന്തര്‍ധാര വെളിപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തിന്റെ ധാര്‍മ്മിക അടിത്തറ മാറ്റിയെഴുതുന്നതിനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായി ഗീതയെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഇന്ത്യയുടെ ധാര്‍മ്മിക നട്ടെല്ല് രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്ന അഹിംസയെ, യുക്തിസഹവും സമത്വപരവുമായ മൂല്യങ്ങളെ ഗീത ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തുന്നു.

വിദേശ യുറേഷ്യന്‍ ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ ഉദയത്തിന് മുമ്പ്, ബൗദ്ധം, ജൈനം, ചാര്‍വാകം, സാംഖ്യം, യോഗം തുടങ്ങി ഒന്‍പതോളം വ്യത്യസ്ത ചിന്താധാരകള്‍/ദര്‍ശനങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ നിലനിന്നിരുന്നു. ഈ വിജ്ഞാന ശാഖകളുടെ (Disciplines) പൊതുവായുള്ള ഒരു ധാര്‍മ്മിക നിയമസംഹിതയാണ് പഞ്ചശീലം. അതില്‍ ബൗദ്ധം ഇന്ത്യന്‍ ധാര്‍മ്മിക ശിലയായ ‘പഞ്ചശീല’ത്തെ ആഴത്തില്‍ രൂപപ്പെടുത്തുകയും സാര്‍വത്രികമാക്കുകയും ചെയ്തു. അവ ഇക്കാര്യങ്ങള്‍ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു:

1. അഹിംസ – കൊലപാതകമരുത്

2. സത്യം – കള്ളം പറയരുത്

3. ആസ്‌തേയം – മോഷ്ടിക്കരുത്

4. വിശ്വാസ വഞ്ചന – വ്യഭിചാരം അരുത്

5. ലഹരി പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ പാടില്ല – പൂര്‍ണ ബോധവസ്ഥയില്‍ മനസ്സിനെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ ലഹരി പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുക

ഈ തത്വങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായ ജീവിതം, പരസ്പര ബഹുമാനം, വ്യക്തിപരമായ സമഗ്രത എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ, പുരാതന ഇന്ത്യയില്‍ ബ്രാഹ്മണിസവും ബുദ്ധിസവും തമ്മിലുള്ള ധാര്‍മ്മിക ഏറ്റുമുട്ടല്‍ ഗഹനമായിരുന്നു. വേദഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ വേരൂന്നിയ വിദേശ ബ്രാഹ്മണ (അ)ധാര്‍മ്മികത, ജാതി ധര്‍മ്മങ്ങളെയും യജ്ഞ (യാഗ) ആചാരങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി, പവിത്രമായി ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടു. അത് അക്രമത്തെ ഉള്‍ക്കൊണ്ടു. യജ്ഞങ്ങള്‍, അശ്വമേധം (കുതിര ബലി), പുരുഷമേധം (മനുഷ്യ ബലി), സോമ ബലികള്‍ (ലഹരി പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍) എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുത്തി, ബുദ്ധന്റെ പഞ്ചശീലത്തിന്റെ അഹിംസ, ലഹരി നിരോധനം, ധാര്‍മ്മിക പെരുമാറ്റം എന്നിവയോട് വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിച്ചു. ബുദ്ധന്റെ ആചാര-വിരുദ്ധ, ദൈവനിഷേധ, അഷ്ടാംഗ പാതയെ എതിര്‍ക്കാന്‍, യുറേഷ്യന്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ യജ്ഞങ്ങളെ ഒരു ധാര്‍മ്മിക വ്യവസ്ഥയായി ഉയര്‍ത്തി. ബലി ആചാരത്തെ ധര്‍മ്മമായി ന്യായീകരിച്ചു, മന്ത്രങ്ങള്‍ ബലി – ജീവികള്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗം ഉറപ്പാക്കുമെന്ന് വാദിച്ചു.

ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെ എതിര്‍പ്പുകള്‍ ശക്തമായതോടെ ആചാര പരിഷ്‌കരണതിലൂടെ അശോകന്റെ മൃഗഹത്യ നിരോധനത്തെ (Rock Edict I) മറികടക്കാന്‍, ബ്രാഹ്മണര്‍ പ്രതീകാത്മക ബലികള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി, യജ്ഞങ്ങളെ (അഗ്‌നിഹോത്ര, രാജസൂയ) ശ്രേണീകരിച്ച് രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു, ഭരണാധികാരികളെ ആകര്‍ഷിച്ചു. യജ്ഞങ്ങ ള്‍ രാജകീയ ഔദ്യോഗികതയും രാജാവിന് ഐശ്വര്യവും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു (അഗ്രഹാര ഭൂമിദാനം), ധാര്‍മ്മികതയെ ജാതി ധര്‍മ്മങ്ങളുമായി (കുലത്തൊഴില്‍) ബന്ധിപ്പിച്ചു. ഈ പരിഷ്‌കരണങ്ങളൊക്കെ, ഭൗതിക ബലികളിലൂടെ ദൈവിക കൃപയും ശ്രേണീകൃത സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയും നിലനിര്‍ത്തുന്ന ഒരു ആചാര-കേന്ദ്രിത ധാര്‍മ്മികതയായി മാറി. പക്ഷേ ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യമുള്ള ഇന്ത്യന്‍ ജനങ്ങളെ കൊണ്ട് മാനസികമായി വിദേശ യുറേഷ്യന്‍ ബ്രാഹ്മണരുടെ യാഗ-യജ്ഞ സംസ്‌കാരം പൂര്‍ണ്ണമായും അംഗീകരിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അതിനാല്‍ ചതിയിലൂടെ മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തെ തകര്‍ക്കുകയും. അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് യുക്തിയിലും ധാര്‍മ്മികതയിലും ഊന്നിയ ബൗദ്ധ ആശയങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാരെ വ്യാപകമായി കൊല്ലുകയുമാണ് അവര്‍ ആദ്യം ചെയ്തത്. അതോടെ വയ്മൊഴിയായി പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഇന്ത്യന്‍ സംസ്‌കാരം നശിച്ചു പോയി. കാലങ്ങളായി സ്വരൂപിച്ച് കൂട്ടിയ അറിവുകളുടെ നിധികളായ തദ്ദേശീയ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ എല്ലാം കത്തിച്ചു കളയുകയും; തെളിവുകള്‍ നശിപ്പിച്ച് കളയുകയും ചെയ്തു. (നളന്ദ-തക്ഷശിലയെ ആക്രമിച്ചതും അതിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ആറ് മാസത്തോളം ഹോമം ചെയ്ത് ബ്രാഹ്മണര്‍ അഗ്‌നിക്കിരയാക്കിയതും 15 അടിയോളം മണ്ണിട്ട് മൂടിയതും നിങള്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകും). പിന്നീട്, ആളുകള്‍ക്ക് സാക്ഷരത നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു, ഇത് ഭാവിതലമുറകള്‍ക്ക് അവരുടെ പൈതൃകമോ സ്വത്വമോ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാതെയാക്കി. സാക്ഷരത വീണ്ടെടുക്കാന്‍ ഏകദേശം രണ്ട് സഹസ്രാബ്ദങ്ങള്‍ എടുത്തു. കേരളത്തില്‍ അതിനു കാരണഭൂതന്‍ മാവീരന്‍ അയന്‍കാളിയാണ്.

ദി ക്രിട്ടിക് ഫേസ് ബുക്ക് പേജ് ലൈക്ക് ചെയ്യുക

ഇന്ത്യന്‍ ജനത നിരക്ഷരരായിരിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍, യജ്ഞ സംസ്‌കാരം ഇന്ത്യയില്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് പുതിയ ധാര്‍മ്മിക വ്യവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുക അനിവാര്യമായിരുന്നു. അതിനു പുതിയ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ എഴുതണം. അതു മഹത്തരമെന്ന് സ്ഥാപിക്കണം. അതിന് വേണ്ടി എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ് ഇന്ന് നമ്മള്‍ കാണുന്ന എല്ലാ സംസ്‌കൃത സൃഷ്ടികളും. യുക്തിരഹിതമായ കഥകള്‍ പോലും അവരുടെ സംസ്‌കാരം (സംസ്‌കാരമില്ലായ്മ) സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷകമാക്കുമെന്ന് അവര്‍ മനസ്സിലാക്കി. മഹാഭാരതം, രാമായണം, ഭഗവത് ഗീത പോലുള്ള കെട്ട് കഥകള്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ എഴുതി. അതില്‍ ബുദ്ധന്റെ പഞ്ചശീലത്തെ പൊളിച്ചെഴുതുന്ന പ്രധാനപെട്ട പുസ്തകം ഭഗവത്ഗീതയാണ്.

പ്രധാനമായും, ഇന്ത്യന്‍ പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ അനാത്ത (അനാത്മ)യിലും അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയിരുന്നു – ‘സ്ഥിരമായതൊന്നും’ പ്രകൃതിയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നില്ല എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ സ്ഥിരമായ ആത്മാവ് എന്ന സിദ്ധാന്തം പ്രകൃതി നിയമങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. കൂടാതെ യുറേഷ്യന്‍ ബ്രഹമണര്‍ അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും എഴുതുകയും ചെയ്തത്, പ്രധാനമായും ആത്മാവ് ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാന ശില എന്ന നിലയ്ക്കാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ധാര്‍മ്മികത നശ്വരതയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. ജന്മജന്മാന്തരം കര്‍മ്മഫലം കൈമാറാന്‍ ശാശ്വതമായ ആത്മാവില്ലാത്തതിനാല്‍, മുജ്ജന്മ കര്‍മ്മ ഫലത്താല്‍ താഴ്ന്ന ജാതിയായി പിറക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ പാരമ്പര്യം അനുസരിച്ച് നിലനില്‍ക്കുന്ന വാദമല്ല. ഇതിനു വിരുദ്ധമായി, ഭഗവദ്ഗീത, കൃഷ്ണന്റെ രൂപത്തിലൂടെ, അഞ്ച് പ്രമാണങ്ങളെയും ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തുകയും അനാത്മതയെ നിരാകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, പകരം ദൈവിക ക്രമത്തിന്റെ പേരില്‍ അക്രമത്തെയും വഞ്ചനയെയും യുക്തിസഹമാക്കുന്ന ഒരു ശ്രേണിപരമായ, വര്‍ണ്ണാധിഷ്ഠിത ധര്‍മ്മ (വര്‍ണ്ണത്തിലധിഷ്ഠിതമായ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍/ജോലികള്‍) വ്യവസ്ഥ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഹിംസയുടെ ന്യായീകരണം:

അര്‍ജ്ജുനന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെ ശെരിയായ അഹിംസ മനോഭാവത്തെ അല്ലെങ്കില്‍ പാര്‍മ്പര്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അര്‍ജുനനോടുള്ള (ഇന്ത്യക്കരോടുള്ള) കൃഷ്ണന്റെ കേന്ദ്ര സന്ദേശം ഇതാണ്:

‘നിങ്ങള്‍ക്ക് നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട കടമ (ധര്‍മ്മം) നിര്‍വഹിക്കാന്‍ അവകാശമുണ്ട്, പക്ഷേ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലങ്ങളിലല്ല.’ (2.47) ‘കൊല്ലുമെന്ന് കരുതുന്നവനും കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുന്നവനും രണ്ടുപേരും അജ്ഞരാണ്. ആത്മാവ് കൊല്ലുന്നില്ല, കൊല്ലപ്പെടുന്നതുമില്ല.” (2.19)

ഈ വാക്യങ്ങള്‍ ഒരു ധാര്‍മ്മിക ശൂന്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വര്‍ണ്ണധര്‍മ്മം (ജാതി കടമ) അനുസരിച്ച് ചെയ്താല്‍ കൊലപാതകം സ്വീകാര്യമാകും. ആത്മാവ് ശാശ്വതവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു, അങ്ങനെ അക്രമാസക്തമായ പ്രവൃത്തികളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നത് കുറ്റകരം അല്ലെന്നും, അതില്‍ നിന്നുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍/കര്‍മ്മ ഫലങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്നും സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇത് അടിസ്ഥാനപരമായി ഇന്ത്യയുടെ അനാത്മ സിദ്ധാന്തത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്, അവിടെ ശാശ്വതമായ ആത്മാവില്ല, അതിനാല്‍ ഇഹലോകത്ത് മനുഷ്യാരോടുള്ള ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ധാര്‍മ്മികതയനുസരിച്ചു മാത്രമേ ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കൂ. അവിടെ സഹാനുഭൂതി വളരെ പ്രധാനമാണ്. സഹാനുഭൂതി ജനങ്ങളില്‍ വളര്‍ത്തിയെടുത്താല്‍ മാത്രമേ അന്യന്റെ ദുഃഖം മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. അങ്ങനെയാണ് നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ വേര്‍ത്തിരിച്ചറിയുകയും ധര്‍മിഷ്ടനാവുകയും ചെയുന്നത്. അല്ലാതെ, ധാര്‍മികതയുടെ അടിത്തറ കിടക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും സാങ്കല്‍പ്പിക ആശയത്തിലല്ല. ദൈവ ഭയമോ ശിക്ഷാ-നിയമ ഭയമോ കൊണ്ടല്ല.

മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിലെ പഞ്ചശീല ലംഘനങ്ങള്‍ – കൃഷ്ണന്റെ അനുമതിയോടെ:

മുന്‍ പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ധാര്‍മ്മിക നിയമങ്ങള്‍ ലംഘിക്കുന്നതിലേക്ക് കൃഷ്ണന്റെ മാര്‍ഗനിര്‍ദേശം നേരിട്ട് നയിക്കുന്ന യുദ്ധ വിവരണത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങള്‍ നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.

1. അശ്വത്ഥാമ ഹതഃ കുഞ്ചരഹ – ദ്രോണനെ കൊന്ന നുണ

ലംഘനം: നുണ പറയല്‍

സംഭവം: തന്റെ മകന്‍ അശ്വത്ഥാമന്‍ മരിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കാതെ ദ്രോണനെ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയില്ല. ഭീമന്‍ അശ്വത്ഥാമ എന്ന ആനയെ കൊല്ലണമെന്ന് കൃഷ്ണന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. ആദ്യം മടിച്ച യുധിഷ്ഠിരന്‍ സത്യം അവ്യക്തമായി മന്ത്രിക്കുന്നു: ‘അശ്വത്ഥാമന്‍ മരിച്ചു’ (ആന).

ഫലം: ദ്രോണന് യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള മനോബലം നഷ്ടപ്പെട്ട് കൊല്ലപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണന്‍ വഞ്ചന ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

ധാര്‍മ്മിക തകര്‍ച്ച: തന്ത്രപരമായ നേട്ടത്തിനായി സത്യം (സത്യസന്ധത) ബലിയര്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

2. നിരായുധനും ശ്രദ്ധാശൈഥില്യമുള്ളവനുമായി കര്‍ണ്ണനെ കൊല്ലുന്നു

ലംഘനം: അഹിംസയും ന്യായമായ പോരാട്ടവും

സംഭവം: കര്‍ണ്ണന്റെ രഥചക്രം കുടുങ്ങിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം നിരായുധനായി. ന്യായമായ പോരാട്ടത്തിനായി അപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍, കൃഷ്ണന്‍ അര്‍ജുനനോട് അവനെ കൊല്ലാന്‍ കല്‍പ്പിക്കുന്നു.

ഫലം: കൃഷ്ണന്‍ അനുവദിച്ച ക്ഷത്രിയ യുദ്ധ നൈതികതയുടെ നേരിട്ടുള്ള ലംഘനം.

ധാര്‍മ്മിക തകര്‍ച്ച: കാരുണ്യവും നീതിയും ക്രൂരമായ പ്രവര്‍ത്തിക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു.

3. സുദര്‍ശന ചക്രത്തോടുകൂടിയ കൃത്രിമ ഗ്രഹണം

ലംഘനം: വഞ്ചന

സംഭവം: സൂര്യാസ്തമയത്തിനു മുമ്പ് ജയദ്രഥനെ കൊല്ലാനുള്ള അര്‍ജുനന്റെ പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റാന്‍ സഹായിക്കുന്നതിന്, കൃഷ്ണന്‍ തന്റെ ദിവ്യ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു കൃത്രിമ ഗ്രഹണം സൃഷ്ടിക്കുകയും കൗരവരെ കബളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഫലം: സന്ധ്യയുടെ ഭ്രമത്തില്‍ അര്‍ജ്ജുനന്‍ ജയദ്രഥനെ കൊല്ലുന്നു.

ധാര്‍മ്മിക തകര്‍ച്ച: വ്യാജം ഒരു ദിവ്യ തന്ത്രമായി മാറുന്നു.

4. ഭീമന്‍ ദുര്യോധനനെ അരയ്ക്ക് താഴെ അടിക്കുന്നു

ലംഘനം: പോരാട്ടത്തില്‍ വഞ്ചന

സംഭവം: ഗദയുദ്ധത്തില്‍, അരയ്ക്ക് താഴെ അടിക്കുന്നത് നിഷിദ്ധമാണ്. ദുര്യോധനന്റെ തുടയില്‍ അടിക്കാന്‍ കൃഷ്ണന്‍ സൂചന നല്‍കുന്നു – അവന്റെ ഒരേയൊരു ദുര്‍ബലമായ സ്ഥലം.

ഫലം: ദുര്യോധനന് മാരകമായി പരിക്കേറ്റു.

ധാര്‍മ്മിക തകര്‍ച്ച: യുദ്ധത്തിലെ ധാര്‍മ്മികതക്ക് സ്ഥാനമില്ലാതെ പോകുന്നു.

5. ഭീഷ്മറിനെതിരെ ശിഖണ്ഡിയുടെ ഉപയോഗം

ലംഘനം: പോരാളിയല്ലാത്ത ഒരാളെ പരിചയായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്

സംഭവം: സ്ത്രീയായി ജനിച്ച ശിഖണ്ഡിയെ നേരിടാന്‍ ഭീഷ്മര്‍ വിസമ്മതിക്കുന്നു. ശിഖണ്ഡിയുടെ പിന്നില്‍ അര്‍ജ്ജുനനെ ഒളിപ്പിക്കാന്‍ കൃഷ്ണന്‍ ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നു, അതുവഴി ഭീഷ്മരെ എതിര്‍ക്കാതെ കൊല്ലാന്‍ അനുവദിക്കുന്നു.

ഫലം: ലിംഗഭേദം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കൃത്രിമത്വത്തിലൂടെയുള്ള വിജയം.

ധാര്‍മ്മിക തകര്‍ച്ച: വ്യക്തിപരമായ പ്രതിജ്ഞകളോടുള്ള ബഹുമാനവും മറികടക്കപ്പെടുന്നു.

കൃഷ്ണന്‍ Vs ബുദ്ധന്‍: രണ്ട് വിപരീത ധാര്‍മ്മിക പ്രപഞ്ചങ്ങള്‍

ബുദ്ധന്റെ (പഞ്ച ശീലം) X കൃഷ്ണന്‍ (ഗീത)

1. |കൊല്ലുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വീക്ഷണം എപ്പോഴും തെറ്റാണ്. | കടമയായി ചെയ്താല്‍ ന്യായീകരിക്കാം, സത്യം തന്ത്രപരമായ ഫലങ്ങള്‍ക്കായി വളയ്ക്കാന്‍ കഴിയും. |

2. | ആത്മാവ് (സ്ഥിരമായ ഞാന്‍) ഇല്ല. | നിത്യാത്മാവ് (ആത്മന്‍) ഉണ്ട്. |

3. | ധമ്മം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിന് അക്രമം അപലപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. | വര്‍ണ്ണശ്രമ ധര്‍ത്തിനായി (തന്നില്‍ നിക്ഷിപ്തമായ ജോലി നിര്‍വഹണത്തിന്) ആവശ്യമെങ്കില്‍ അക്രമവും, പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാം. |

4. | കര്‍ത്തവ്യം, സ്വയം മോചനവും കരുണയുമാണ്. | ഫലം പരിഗണിക്കാതെ വര്‍ണാധിഷ്ഠിത ധര്‍മ്മം (ഓരോ വര്‍ണന്നതിനും ദൈവം അനുവദിച്ച ജോലി) അനുസരിക്കണം. |

ഒരു തന്ത്രപരമായ ധാര്‍മ്മിക പുനഃപരിശോധന:

വിമര്‍ശനാത്മകമായി വായിക്കുമ്പോള്‍ ഭഗവദ്ഗീത ഇന്ത്യയുടെ യുക്തിസഹവും സമത്വപരവും അഹിംസാത്മകവുമായ പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ക്കെതിരായ ഒരു ബ്രാഹ്മണ വിപ്ലവമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. അക്രമവും വഞ്ചനയും ജാതി ശ്രേണിയും ദൈവിക കര്‍ത്തവ്യമായി വിശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ധാര്‍മികതയെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന് കീഴടക്കുന്നു. ഏതു തരം പ്രവര്‍ത്തികള്‍ ആണെങ്കിലും അതിന്റെ കര്‍മ്മഫലങ്ങള്‍ നോക്കാതെ വര്‍ണ്ണശ്രമം ധര്‍മ്മം (ജോലി) പാലിക്കണം എന്നതിന് ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നു, കരുണ, സത്യം, വ്യക്തിഗത ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ജാതിയധിക്ഷേപം, ജാതിയതിക്രമം സാധാരണമാക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു.

‘വാക്കുകള്‍ വാളിനേക്കാള്‍ ശക്തമാണ്’ എന്ന ചൊല്ലിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ അര്‍ത്ഥം ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടാകും. അവരുടെ രചനകളിലൂടെ, യുറേഷ്യന്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ ഒരു മുഴുവന്‍ രാജ്യത്തിന്റെയും മനസ്സിനെ മസ്തിഷ്‌ക മാറ്റിവയ്ക്കല്‍ ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തുന്നതുപോലെ പുനര്‍നിര്‍മ്മിച്ചു. ഒരാള്‍ അഞ്ച് പ്രമാണങ്ങള്‍ (പഞ്ചശീലം) അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നുവെങ്കില്‍, ‘ഇയാള്‍ ഒരു മനുഷ്യനാണോ?’ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ദുര്‍ഗതിയിലേക്ക് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹം എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ആര്‍എസ്എസിനെ എതിര്‍ക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന സ്വയം പ്രഖ്യാപിത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രി പോലും ബ്രാഹ്മണ്യ ത്തിന്റെ കൈകളിലെ വെറും പാവ മാത്രമാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍, 140 കോടി ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളെ കുറിച്ച് മറ്റെന്താണ് പറയാന്‍ കഴിയുക?

ദി ക്രിട്ടിക് യു ട്യൂബ് ചാനല്‍ സബ്‌സ്‌ക്രൈബ് ചെയ്യുക

സമകാലിക ഇന്ത്യയില്‍ ജാതി, അതിക്രമം, ന്യൂനപക്ഷ അക്രമം, സ്ത്രീകളോടുള്ള അതിക്രമം, സ്വേച്ഛാധിപത്യം, സര്‍കാര്‍ ഭൂമിയും സര്‍കാര്‍ കമ്പനികളും ബ്രാഹ്മണരുടെ സഹോദരങ്ങളായ വൈശ്യര്‍ക്ക് (ബനിയ കോര്‍പറേറ്റ് മുതലാളിമാര്‍ക്ക്) തൂക്കി വില്‍പ്പന, വോട്ട് ചോരി, വോട്ട് വിലയ്ക്ക് വാങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ സാധാരണവല്‍ക്കരണത്തെ ചെറുക്കുന്നതിന് ചരിത്രത്തിലെ ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്ര മാറ്റം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് നിര്‍ണായകമാണ്.

അപ്പോള്‍, പുരാണ കെട്ട് കഥകളിലെ യുദ്ധത്തിലല്ല, മറിച്ച് സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പോരാട്ടങ്ങളില്‍ വേരൂന്നിയ അഹിംസ, യുക്തിബോധം, വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം, നീതി എന്നിവയുടെ ധാര്‍മ്മികത വീണ്ടെടുക്കുക എന്നതാണ് ആഹ്വാനം. നമ്മുടെ ധാര്‍മ്മികത പുനര്‍നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള സമയമാണിത് – മിത്തിലല്ല, സത്യത്തിലും സമത്വത്തിലും യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധത്തിലും.

സമൂഹത്തെ കാര്‍ന്നുതിന്നുന്ന അത്തരമൊരു പുസ്തകത്തിന്റെ മഹത്വവല്‍ക്കരണം, അംബേദ്കറെ ഒരിക്കലും പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ ഗതികേടായി മനസ്സിലാക്കുന്നു.

രഞ്ജിത്ത് ചട്ടഞ്ചാല്‍.
ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി
BAMCEF, കേരള.

ഞങ്ങളുടെ ഫേസ്ബുക് പേജ് ലൈക് ചെയ്യൂ..