കവിത – സീതയാണിന്നെന്റെ ദുഃഖം
സുഹൃത്തെ,
അരികുവല്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ കൂടെ നില്ക്കുക എന്ന രാഷ്ട്രീയ നിലപാടില് നിന്ന് ആരംഭിച്ച thecritic.in പതിനാലാം വര്ഷത്തേക്ക് കടന്നിരിക്കുകയാണ്. സ്വാഭാവികമായും ഈ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ നിലനില്പ്പിന് വായനക്കാരുടേയും സമാനമനസ്കരുടേയും സഹകരണം അനിവാര്യമാണ്. പലപ്പോഴും അതു ലഭിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യത്തില് 2026 - 27 സാമ്പത്തിക വര്ഷത്തേക്ക് സംഭാവന എന്ന നിലയില് കഴിയുന്ന തുക അയച്ചുതന്ന് സഹകരിക്കണമെന്ന് അഭ്യര്ത്ഥിക്കുന്നു.
Scan QR Code to Pay
അമ്മതന് വിരിമാറില്
വിറകൊള്ളി നിരത്തി
തൂവെള്ളപ്പുടവയില് പൊതിഞ്ഞ്
കത്തിയമരുമീ കൃശപിണ്ഡം
അമ്മതന് ദുഃഖമാരറിവൂ
അമ്മയെക്കാളും ആരറിയാന്
കത്തിയമരുമീ കനലുകള്
ചിത്തമാകെ ദുഃഖപാളികള്
മുത്തമൊന്നു കൊടുക്കാനാവാത്
വെന്തുരുകി ചാരമായ് തീര്ന്നവള്
വഴിയാകെ തിരഞ്ഞവള്
രാമനേ തേടി അലഞ്ഞവശയായി
രാക്ഷസ രാജകിങ്കരന്മാര്
രാത്രിയെത്തും വരെ
ആര്ത്തട്ടഹസിച്ച്
പാശ ബന്ധനത്തില്
കേശ കോശ ശരീരമാകെ
അംഗവുമസ്ഥിയും
അപമാനമൊന്നുമാത്രമോ
അതിരുവിട്ട് അധിക്ഷേപവും
ആക്രോശ ശബ്ദ ഭീഷണം
വാല്മീകി തന് പുത്രിയോ നീ
സീതേ കീഴടങ്ങുക നിന് വിധി
കാവി കാഷായ വേഷധാരികള്
നെറ്റിയില് പാകിയ ഭക്തി
പ്രതീക ഭസ്മ പാതയും
കൈകളില് ആചാര വടിവില് ചരടും
ശ്രീരാമ വിജയഘോഷം
സീത തന് ദുഃഖ പരിദേവനത്താല്
ഇതിവൃത്തമിനിമേലില്
ഇതു മാത്രമാകുകിലെന്ത്
രാമനോ വിപ്രവാസത്തില്
ലക്ഷ്മണന് രാമനേ തേടി
സീതാ രക്ഷക്കാരുമില്ലെന്നറിഞ്ഞവര്
രാവണനോ അങ്ങു ദൂരത്ത്
രാമനോ മര്യാദ പുരുഷോത്തമന്
ചാരമായ് തീര്ന്നവള്
അമ്മ തന് വിരിമാറില്
അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നു
രാമായനത്തില് സീതയോ
സീതായനത്തില് രാമനോ
വേണ്ടതുണ്ടോ പാരസ്പര്യത്തില്
വീണ്ടുമൊരു ചോദ്യമതുമാത്രം!
സീതയാണിന്നെന്റെ ദുഃഖം!
