സയണിസത്തിന്റെയും പാശ്ചാത്യ സാമ്രാജ്യത്വ ആധിപത്യത്തിന്റെയും അവസാന ഘട്ടം.

ഇസ്രേയല്‍, പശ്ചിമേഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍, അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു തന്ത്രപ്രധാന കേന്ദ്രമായി ഏറെക്കാലമായി നിലനിന്നു പോരുന്ന ഒരു നിര്‍ണ്ണായക ശക്തിയായിരുന്നു ഇതുവരെയെങ്കില്‍, ഇന്ന് അത് നിലനില്‍പ്പിന്റെ തന്നെ – സൈനികവും ആസ്തിത്വപരവുമായ വെല്ലുവിളികളെ മാത്രമല്ല, കൂടുതല്‍ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളടങ്ങിയ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ പ്രതിസന്ധികളെയും അഭിമുഖീകരിക്കുകയാണ്. തുടര്ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഭൗഗോളിക-രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് സാമ്രാജ്യത്വ ആധിപത്യത്തില്‍ തന്നെ അന്തര്‍ലീനമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ പ്രകടനങ്ങളാണെന്നതാണ് വ്യക്തമായി ഇവിടെ പ്രതിഫലിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇസ്രേയല്‍ എങ്ങോട്ട്.

പ്രശസ്ത ഇസ്രായേലി ചരിത്രകാരനും രാഷ്ട്രീയ ശാസ്ത്രജ്ഞനുമായ ഇലാന്‍ പാപ്പെയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍, അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ മദ്ധ്യപൂര്‍വ്വദേശത്ത് നടക്കുന്ന ഇപ്പോഴത്തെ യുദ്ധത്തോടെ, ഇസ്രായേല്‍ അതിന്റെ സയണിസ്റ്റ് വിപുലീകരണവാദിയായ ”അഖണ്ഡ ഇസ്രേയേല്‍” (ബൈബിള്‍ കാലഘട്ടത്തിലെ വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, നിലവിലെ ഇസ്രായേല്‍ അതിര്‍ത്തികള്‍ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് വികസിക്കണമെന്ന ആശയം) അഭിലാഷത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ ഇസ്രേയല്‍ ഏറെക്കുറെ ദുര്‍ബലമാകുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ ആ മോഹം പൂവണിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

പതിറ്റാണ്ടുകളോളം, ”സൈനിക മേല്‍ക്കോയ്മയിലൂടെയുള്ള സുരക്ഷ” എന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ സിദ്ധാന്തം അമിതമായ സാങ്കേതിക മുന്‍തൂക്കത്തിലും അയല്‍രാജ്യങ്ങള്‍ക്കെതിരായ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള നിര്‍ണായക യുദ്ധങ്ങളിലുമാണ് അവലംബിച്ചിരുന്നത്. യു.എസിനുള്ളിലെ ജൂത ലോബിയുടെ സ്വാധീനത്തിലും, താരതമ്യേന വെല്ലുവിളി നേരിടാത്ത അമേരിക്കയുടെ ഏകധ്രുവ ലോകക്രമത്തില്‍ ആധിപത്യം പുലര്‍ത്തിയിരുന്ന ആഗോള ക്രമത്തിന്റെ ചുറ്റുപാടുമായി ഈ മാതൃക ഏറെക്കുറെ പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോന്നിരുന്നു. എന്നാല്‍ സാമ്പത്തികവും സാങ്കേതികവുമായ മേല്‍ക്കൈ അമേരിക്കയ്ക്ക് നഷ്ടമാകുന്നതോടെ, ആ ഘട്ടം ഇപ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായി അസ്തമിക്കുകയാണ് എന്നതാണ് സാരം.

ആകസ്മികമായി, ലോകത്തെ അമ്പരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, സൈനിക പ്രതിരോധ ശേഷി പ്രകടമാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇറാന്‍ ഇന്ന് നേതൃത്വം നല്‍കുന്ന ”പ്രതിരോധ അച്ചുതണ്ടിന്റെ” ആവിര്‍ഭാവം, ഈ മേഖലയിലെ സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തില്‍ ഗുണപരമായ ഒരു പരിവര്‍ത്തനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അസമമായ യുദ്ധതന്ത്രങ്ങള്‍, നൂതന മിസൈല്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍, ഡ്രോണ്‍ ശേഷികള്‍, വികേന്ദ്രീകൃതമായ ജനകീയ പ്രതിരോധം, സര്‍വ്വോപരി വന്‍ശക്തിയായ റഷ്യയുടെയും, വളര്‍ന്നു വരുന്ന മറ്റൊരു വന്‍ശക്തിയായ ചൈനയുടെ പിന്‍ബലവും സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ അച്ചുതണ്ട് ഒരിക്കല്‍ ഇസ്രായേലിന് അനുകൂലമായിരുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കും യുദ്ധചുക്കുപാടുകള്‍ക്കും തിരുത്തി കുറിച്ചു കൊണ്ട് യുദ്ധത്തിന്റെ ക്ലാസിക്കല്‍ മാതൃകയെ തകിടം മറിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന സവിശേഷത.

പുതിയ ലോക ക്രമം.

ഈ പരിവര്‍ത്തനം ഒരു വിശാലവും ചരിത്രപരവുമായ മാറ്റത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു: സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികള്‍ ഒരിക്കല്‍ കയ്യാളിയിരുന്ന അക്രമത്തിന്മേലുള്ള കുത്തകാവകാശത്തിന്റെ ഇടിവ്, സൈനിക മേല്‍ക്കോയ്മ മാത്രം ഇനി രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണം ഉറപ്പുനല്‍കുന്നില്ല എന്ന സ്ഥിതി സംജാതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. പകരം, ദീര്‍ഘകാല അസ്ഥിരത, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട്, ആന്തരിക വിഘടനം എന്നിവ തുടര്‍ച്ചയായ സൈനികവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ നിര്‍വചിക്കപ്പെടുന്ന അനന്തരഫലങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. റഷ്യയുടെയും ഇറാന്റെയും കാര്യത്തില്‍ ഇത് കൂടുതല്‍ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സൈനിക ശക്തി, അപ്രമാദിത്വവാദവും സാമൂഹിക ഐക്യവും, അധിനിവേശവും ഒരു ഭാഗത്തും, ജനാധിപത്യവും ജനകീയ അവകാശങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ സാമൂഹിക ഘടനയിലെ ആന്തരിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ഈ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ രൂക്ഷമാവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പുതിയ ചുറ്റുപാടില്‍ എല്ലാ ജനകീയ സമ്മേളനങ്ങളും നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഭരണകൂടം പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

അമേരിക്കയുടെ തുടര്‍ച്ചയായ പിന്തുണ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, സാമ്രാജ്യത്വ സംരക്ഷണത്തിന്റെ പരിധികള്‍ ഇവിടെ ദൃശ്യമാകുന്നുണ്ട്. ഒരുകാലത്ത് സമ്പൂര്‍ണ്ണമെന്ന് തോന്നപ്പെട്ട അമേരിക്കന്‍ വന്‍ശക്തിയുടെ പ്രയോഗവും, ബാഹ്യ പ്രതിരോധവും അമേരിക്കയ്ക്കുള്ളിലെ ആന്തരിക പ്രതിസന്ധികളും മൂലം കൂടുതല്‍ പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാനമില്ലാത്ത യുദ്ധങ്ങള്‍, വമ്പിച്ച കടങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സമ്മര്‍ദ്ദം, ആഗോള നിയമസാധുതയുടെ ക്ഷയം, UN തുടങ്ങി NATO സംഘടനകളെ മറികടന്നുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എന്നിവ ഒരു വെല്ലുവിളിയില്ലാത്ത ആധിപത്യ ശക്തിയായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ ശേഷിയെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. തല്‍ഫലമായി, സാമ്രാജ്യത്വ ഉറപ്പുകള്‍ ഇനി സമ്പൂര്‍ണ്ണമല്ല, മറിച്ച് താല്‍ക്കാലികവും വ്യവസ്ഥാപിതവും വിവാദപരവുമാണ് എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ ഇസ്രായേല്‍ നിര്‍ബന്ധിതമാക്കപ്പെടുന്നു.

ഇറാന്‍ ഒരു പ്രദേശിക ശക്തി.

അതേസമയം, ഇന്ന് മറ്റൊരു പ്രാദേശിക ധ്രുവമായ ശക്തിയായി ഇറാന്റെ ആവിര്‍ഭാവം ഒരു ബഹുധ്രുവ ലോകക്രമത്തിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനത്തെ അടിവരയിടുന്നു. ദീര്‍ഘകാല ഉപരോധങ്ങളെ നേരിട്ടുകൊണ്ട് ആഭ്യന്തര പ്രതിരോധ ശേഷികള്‍ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള അതിന്റെ കഴിവ്, സാമ്രാജ്യത്വ തന്ത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു: നിര്‍ബന്ധിത നടപടികള്‍ പലപ്പോഴും കീഴടക്കലിന് പകരം പ്രതിരോധശേഷി സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, മിസൈല്‍ സംവിധാനങ്ങളിലെ ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ ശേഷി, നേരിട്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ ഏത് സാധ്യതയ്ക്കും യഥാര്‍ത്ഥ ചിലവ് കണക്കാക്കി ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്, അതുവഴി ഉക്രെയ്‌നിലും തായ്വാനിലും അമേരിക്കയെ നേരിടുന്ന മറ്റ് മഹാശക്തികളായ റഷ്യയുടെയും ചൈനയുടെയും ശക്തമായ സാങ്കേതികവും ഭൗതികവുമായ പിന്തുണ കൂടി ഇറാനിന് കൈവന്നതോടെ പ്രാദേശിക ശക്തി സമതുലിതാവസ്ഥയെ പുനര്‍രൂപകല്‍പ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നതായി കാണാം.

ഈ മാറ്റം വന്നു കഴിഞ്ഞ ഭൂപ്രദേശത്ത്, ഏകപക്ഷീയമായ സൈനിക നടപടിയെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ നിലപാട് കൂടുതല്‍ അപകടകരമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഓരോ ആക്രമണ പ്രവൃത്തിയും ഇപ്പോള്‍ രാഷ്ട്രങ്ങളും രാഷ്ട്രേതര ഘടകങ്ങളും ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒന്നിലധികം മുന്നണികളില്‍ യുദ്ധം വ്യാപിക്കാനുള്ള സാധ്യത വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഇതുവരെ ഇത് ഒരു പൂര്‍ണ്ണ തോതിലുള്ള പ്രാദേശിക യുദ്ധത്തെ തടഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും – അത് വരുത്തിവെക്കുന്ന ദുരന്തഫലങ്ങള്‍ കാരണം – ഇത് ശാശ്വതവും തീവ്രത കുറഞ്ഞതുമായ സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ ഒരു അവസ്ഥയെ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ”ഷാഡോ യുദ്ധം” ഒരു വ്യതിയാനമല്ല, മറിച്ച് നിയന്ത്രണം നിലനിര്‍ത്താന്‍ പാടുപെടുന്ന ഒരു അധഃപതിച്ചുവരുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ ക്രമത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ സവിശേഷതയാണ് എന്നത് വ്യക്തം. ഇറാനിയന്‍ മിസൈലുകള്‍ ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യയില്‍ എത്തുന്നതോടെ യു.എസ്.-യു.കെ.യുടെ വെല്ലുവിളികള്‍ മൊത്തത്തില്‍ ആഗോള തലത്തിലേക്ക് മാറുന്ന ചിത്രമാണ് കാണാനാവുന്നത്.

ആഗോള അഭിപ്രായ രൂപീകരണത്തിലും ഇസ്രായേലിന്റെ നിലപാട് ഗണ്യമായി ദുര്‍ബലമായിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ പാശ്ചാത്യ പിന്തുണയ്ക്ക് അടിത്തറയായിരുന്ന ധാര്‍മ്മിക നിയമസാധുത, പ്രത്യേകിച്ച് യുവതലമുറകള്‍ക്കിടയില്‍, ക്ഷയിച്ചുവരികയാണ്. യൂറോപ്പിലും വടക്കേ അമേരിക്കയിലുമുള്ള വന്‍ പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ജനവികാരം എതിരായി മാറുന്ന സൂചനയാണ് നല്‍കുന്നത്. അവിടെ സുരക്ഷയുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളെ നീതി, അധിനിവേശം, മനുഷ്യാവകാശങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ ഘടകങ്ങള്‍ കൂടുതലായി വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഈ ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന ആഗോള പൊതുജനാഭിപ്രായം ഇതുവരെ രാഷ്ട്രീയ നയത്തെ നിര്‍ണായകമായി രൂപപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിലും, പാശ്ചാത്യ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥകള്‍ക്കുള്ളില്‍ പുതിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ഇത് കാലക്രമേണ ഇസ്രായേലിനുള്ള നിരുപാധികമായ പിന്തുണ നിലനിര്‍ത്തുന്നത് കൂടുതല്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കും. ആഗോള ശക്തി ബലാബലത്തിന്റെ വിശാലമായ പുനഃക്രമീകരണം ഈ മാറ്റത്തെ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമാക്കുന്നു. പശ്ചിമേഷ്യന്‍ കാര്യങ്ങളില്‍ ചൈന, റഷ്യ തുടങ്ങിയ ശക്തികളുടെ വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഇടപെടല്‍ യു.എസ്.-യുടെ ഏകപക്ഷീയമായ ആധിപത്യത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ വീഴ്ചയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിസന്ധി.

ഏക ധ്രുവ ഏക ആധിപത്യം നിലനിര്‍ത്താന്‍ നാറ്റോ സഖ്യകക്ഷികള്‍ യു.എസ്.-നൊപ്പം സഹകരിക്കാത്തതിനാല്‍ സാമ്രാജ്യത്വ പദ്ധതികള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു അന്ത്യത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് സാരം. എന്നാല്‍ ഇത് ഒരു വ്യവസ്ഥയായി സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ കൂടുതല്‍ ദേശിയത്വപരവും മത്സരപരവും അസ്ഥിരവുമായ ബഹുധ്രുവ രൂപത്തിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനത്തെയാണ് അടിവരയിടുന്നത്. ചരിത്രപരമായി ഒരൊറ്റ ആധിപത്യ രക്ഷാധികാരിയെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഇസ്രായേലിന്, ഈ പരിവര്‍ത്തനം പുതിയ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളിലേക്കും പരിമിതികളിലേക്കും തള്ളിവിടുമെന്നത് വ്യക്തമായിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ, വിവിധ അറബ് രാജ്യസമുച്ചയങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍, ഭരണാധികാരികള്‍ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ക്കും ജനകീയ വികാരത്തിനും ഇടയില്‍ നാളിതുവരെ നേരിടാത്ത തലത്തില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. ഭരണവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ഒരു വിഭാഗത്തിന് ഇസ്രായേലുമായുള്ള സാമ്പത്തിക ഐക്യം ആകര്‍ഷകമായി തുടരുമ്പോഴും, പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത പാലസ്തീന്‍ പ്രശ്‌നം ഒരു അടിസ്ഥാന തടസ്സമായി തുടരുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി പാലസ്തീന്‍ പോരാട്ടവുമായുള്ള ഐക്യദാര്‍ഢ്യത്താല്‍ രൂപപ്പെട്ട പൊതുജനാഭിപ്രായം പൊതു സമ്മതിയോടെ എത്രത്തോളം മുന്നോട്ട് പോകാമെന്നതിന് പരിധികള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യം ഒരു വിശാലമായ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: സാമ്രാജ്യത്വ പുനഃക്രമീകരണങ്ങള്‍ക്ക് ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭാരം പൂര്‍ണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാന്‍ കഴിയില്ല. എന്നാല്‍, പാലസ്തീന്‍ പ്രശ്‌നം തന്നെ ആഗോള രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ ഒരു കേന്ദ്ര അച്ചുതണ്ടായി വീണ്ടും ഉയര്‍ന്നുവരുന്നുമുണ്ട്. ഒരു സ്വതന്ത്ര പാലസ്തീന്‍ രാഷ്ട്രത്തിനുള്ള ആവശ്യം ഇനി നയതന്ത്ര വാചകത്തില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മറിച്ച് കൂടുതലായി കോളനിയല്‍ വിമോചനം, നീതി, സ്വയംനിര്‍ണ്ണയ അവകാശം എന്നീ വിശാലമായ ചോദ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു.

ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍, ”ഗ്രേറ്റര്‍ ഇസ്രായേല്‍” പോലുള്ള വിപുലീകരണവാദി കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ പ്രായോഗികമായി തന്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് തടസ്സമില്ലാത്ത ആധിപത്യത്തിന്റെ മുന്‍കാല യുഗത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര അവശിഷ്ടങ്ങളായാണ് കാണേണ്ടത്. ഇന്ന് സംജാതമായിരിക്കുന്ന നിലവിലെ പ്രതിസന്ധി അമേരിക്കന്‍ സൈനിക ശക്തിയുടെ ദുര്‍ബലതകളും പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും ശക്തമാണെങ്കിലും, അത് ഇനി അഭേദ്യമോ വെല്ലുവിളിക്കപ്പെടാത്തതോ അല്ല. സൈനിക യുദ്ധസാമഗ്രികളിലും പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളിലുമുള്ള തിരിച്ചടികളെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ – അത് പൂര്‍ണ്ണമായും കൃത്യമാണോ എന്നത് പരിഗണിക്കാതെ തന്നെ – സാമ്രാജ്യത്വ ശേഷിയുടെ തകര്‍ച്ചയുടെ വിശാലമായ ആഖ്യാനത്തിന് പുനര്‍ചിന്തനത്തിന് ഇടം നല്‍കുന്നു.

ദി ക്രിട്ടിക് ഫേസ് ബുക്ക് പേജ് ലൈക്ക് ചെയ്യുക

സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാലഘട്ടങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും വിപ്ലവകരമായ സാധ്യതകളുടെ ആവിര്‍ഭാവവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, അത്തരം ഫലങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും സ്വയം സംഭവിക്കുന്നതല്ല. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ദുര്‍ബലത തന്നെ പുരോഗമനപരമായ ബദലുകള്‍ സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി യോജിച്ചതും മതേതരവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അഭാവത്തില്‍, സാമ്രാജ്യത്വ ആധിപത്യത്തിന്റെ തകര്‍ച്ച മൂലമുണ്ടാകുന്ന ശൂന്യത എളുപ്പത്തില്‍ പ്രതിപ്രവര്‍ത്തനപരമോ, മതാധിഷ്ഠിതമോ പ്രതിലോമപരമോ , വിഘടിതമോ ആയ ശക്തികളാല്‍ നിറയ്ക്കപ്പെടാം.

വര്‍ത്തമാന സ്ഥിതിയുടെ മുഖ്യ വൈരുദ്ധ്യം: ഒരു വശത്ത് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധി ആഴത്തിലാകുന്നു, അത് മൗലികമായ സാമൂഹ്യ പരിവര്‍ത്തനത്തിനുള്ള വസ്തുനിഷ്ഠമായ സാഹചര്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, ഈ പ്രതിസന്ധിയെ ഓരോ ജനതയുടെയും സ്വയം നിര്‍ണ്ണയ അവകാശത്തിന്റെയും വിമോചനത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് നയിക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ള ആത്മനിഷ്ഠ ശക്തികള്‍ വികസിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ദുസ്ഥിതിയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ദശാബ്ദങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര തിരിച്ചടികളും സംഘടനാപരമായ വിഘടനവും മൂലം ദുര്‍ബലമായ ആഗോള ഇടതുപക്ഷം ഇതുവരെ ഒരു നിര്‍ണായക രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി സ്വയം പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്ന സ്ഥിതിയുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രതിസന്ധികള്‍ അനിവാര്യമായും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് ചരിത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ – സാമ്പത്തികമായും, സൈനികമായും, പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായും – രൂക്ഷമാകുമ്പോള്‍, ബദല്‍ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ക്കുള്ള ഇടം വികസിക്കും. പുരോഗമന ശക്തികളുടെ കടമ ഈ പരിവര്‍ത്തനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുക മാത്രമല്ല, യഥാര്‍ത്ഥ ജനാധിപത്യപരവും സമത്വാധിഷ്ടിതവുമായ ഭാവിക്ക് ആവശ്യമായ ബൗദ്ധികവും സംഘടനാപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അടിത്തറകള്‍ പുനര്‍നിര്‍മ്മിക്കുന്നതില്‍ സജീവമായി ഏര്‍പ്പെടുക എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ അടിയന്തര ആവശ്യം.

അന്തിമമായി, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധി ഒരു പ്രാദേശിക സംഘര്‍ഷം മാത്രമല്ല, ആഗോള ക്രമത്തിലെ ഒരു വിശാലമായ പരിവര്‍ത്തനത്തിന്റെ നാഴികക്കല്ലാണ്. കൂടുതല്‍ പരിമിതപ്പെട്ടുവരുന്ന ഒരു സാമ്രാജ്യത്വ രക്ഷാധികാരിയുടെ പിന്തുണയോടെ ശാശ്വതമായ സൈനികവല്‍ക്കരണത്തെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ നിലപാട് സുസ്ഥിരമല്ലെന്ന് തെളിയുന്നു. ആധിപത്യത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു മോടിയുള്ളതും നീതിയുക്തവുമായ സമാധാനം ഉണ്ടാകുക സാധ്യമല്ല; അത് അവകാശങ്ങളുടെ അംഗീകാരത്തില്‍ നിന്നും, അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ ഘടനകളുടെ പൊളിച്ചെഴുത്തില്‍ നിന്നും, കൂട്ടായ ആത്മനിര്‍ണ്ണയത്തിന്റെ സ്ഥിരീകരണത്തില്‍ നിന്നും മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധി അപകടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അതിനുള്ളില്‍ തന്നെ അടിസ്ഥാനപരമായി വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയുടെ വിത്തുകളും വഹിക്കുന്നുണ്ട് – ബോധപൂര്‍വം സൃഷ്ടിച്ചു എടുക്കേണ്ട ഒരു ഭാവി മുന്‍ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലും പിന്നീട് ചൈനയിലും മുതലാളിത്ത പുനഃസ്ഥാപനത്തിലൂടെ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന് നേരിടേണ്ടി വന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ തിരിച്ചടികള്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. മുതലാളിത്ത-സാമ്രാജ്യത്വ ബഹുധ്രുവ ലോകം യഥാര്‍ത്ഥ പ്രതിസന്ധിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും, യഥാര്‍ത്ഥ ഇടതുപക്ഷ, പുരോഗമന ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ കാഴ്ചയില്‍ വിരളമാണെന്ന സ്ഥിതിയാണുള്ളത്.

ദി ക്രിട്ടിക് യു ട്യൂബ് ചാനല്‍ സബ്‌സ്‌ക്രൈബ് ചെയ്യുക

ഒറ്റപ്പെട്ട ഏക പാര്‍ട്ടി ഭരണം അധഃപതിച്ച് സാമൂഹിക ഫാസിസമായി മാറുമോ എന്ന ഭയം ബുദ്ധിജീവികള്‍ക്കും പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കും ഇടയില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, നിരുപാധിക പിന്തുണയുടെ അംഗീകാര പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശ്രീലങ്ക ഒഴികെ, സാമ്രാജ്യത്വം രൂപകല്‍പ്പന ചെയ്ത ജെന്‍-ഇസഡ് (Generation Z) പ്രസ്ഥാനം യാതൊരു പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും രാഷ്ട്രീയപരവുമായ വ്യക്തതയില്ലാതെ മദ്ധ്യവര്‍ത്തി നിലപാടുകാരെ മാത്രമാണ് കൊണ്ടു വന്നിട്ടുള്ളത്. ഇവര്‍ പാശ്ചാത്യ സാമ്രാജ്യത്വത്തെ ആശ്രയിക്കുന്ന സംഘങ്ങളാണ് താനും. മദ്ധ്യപൂര്‍വ്വദേശ യുദ്ധത്തോടെ ലോകത്തെ ആവരണം ചെയ്യുന്ന പ്രതിസന്ധി ഇപ്പോഴത്തെ സയണിസത്തിന്റെ അവസാനവും ഏക ധ്രൂവ പാശ്ചാത്യ സാമ്രാജ്യത്വ ആധിപത്യത്തിന്റെ അന്ത്യവുമാകമെന്നതൊഴിച്ചാല്‍, അന്തര്‍-സാമ്രാജ്യത്വ മത്സരത്തില്‍ വലിയ ആശ്വാസം നല്‍കാന്‍ പ്രാപ്തമല്ല; എന്നാല്‍ നിലവിലുള്ള ചുറ്റുപാടുകളെ സമീപഭാവിയില്‍ വിപ്ലവകരമായി, ജനകീയ താല്പര്യത്തില്‍ മാറ്റിമറിക്കാന്‍ പ്രാപ്തമായ ശക്തികളുടെ മുന്നേറ്റമായി കാണിക്കുന്നിമില്ല, എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ഫേസ്ബുക് പേജ് ലൈക് ചെയ്യൂ..